«اگر زیاد بغلش کنم، بغلی می‌شود؟»
«اگر هر بار گریه کرد بغلش کنم، عادت می‌کنه.»
«اگر زیاد بغلش کنم، دیگه مستقل نمی‌شه.»
این‌ها از نگرانی‌های رایج والدین هستند؛ اما آیا واقعاً بغل کردن کودک باعث وابستگی ناسالم می‌شود؟
پژوهش‌ها چه می‌گویند؟
آکادمی اطفال آمریکا در راهنمای والدین خود درباره نوزادان صراحتاً اشاره می‌کند که والدین نباید نگران «لوس شدن» نوزاد به دلیل بغل کردن باشند. در ماه‌های ابتدایی، در آغوش گرفتن می‌تواند به تأمین نیاز نوزاد به امنیت کمک کند و بخشی از تعامل و ارتباط والد–نوزاد باشد.
WHO نیز تماس فیزیکی مانند بغل کردن و در آغوش گرفتن را یکی از نمونه‌های مراقبت پاسخگو معرفی می‌کند؛ یعنی پاسخ دادن به نشانه‌ها و نیازهای کودک به شکلی متناسب و به‌موقع.
پس چند سالگی باید بغل کردن را متوقف کنیم؟
پاسخ علمی این نیست که:
«تا فلان سن بغلش کن و بعد دیگر نه.»
چنین مرز سنی مشخصی برای «بغلی شدن» وجود ندارد.
کودک در سنین مختلف ممکن است در زمان‌های متفاوتی به نزدیکی و تماس والد نیاز داشته باشد؛ وقتی خسته است، ترسیده، ناراحت است، درد دارد یا با موقعیتی ناآشنا روبه‌رو شده.
مسئله این نیست که:
❌ «چقدر بغلش کنم که بغلی نشود؟»
سؤال بهتر این است:
🌱 «نیاز کودک من در این لحظه چیست و چطور می‌توانم متناسب با سنش به آن پاسخ بدهم؟»
در عین حال، کودک به‌تدریج باید فرصت پیدا کند که متناسب با سنش بازی کند، محیط را کشف کند، مهارت‌های آرام‌سازی را یاد بگیرد و استقلالش را تجربه کند.
یعنی:
امنیت و استقلال، رقیب هم نیستند.
کودک می‌تواند بداند:
«وقتی نیاز دارم، مامان یا بابا کنارم هستند.»
و در عین حال یاد بگیرد:
«می‌توانم خودم هم بازی کنم، کشف کنم و تجربه کنم.»
بنابراین اگر کودکت را برای آرام کردن، محبت کردن یا پاسخ به نیازش در آغوش می‌گیری، لازم نیست از «بغلی شدن» بترسی.
قرار نیست کودک را از آغوش محروم کنیم تا مستقل شود؛
قرار است امنیت بدهیم و همزمان فرصت استقلال متناسب با سنش ایجاد کنیم.
منابع:
American Academy of Pediatrics. Baby-Wearing. HealthyChildren.org.
World Health Organization. (2020). Improving Early Childhood Development: WHO Guideline.
World Health Organization. Helping children learn, be happy and thrive.